''స్వర్ణముఖీ సవ్వడులు'

పోయిన ఏడాది ఏప్రిల్ లో వచ్చిన పుస్తకం గూర్చి ఇప్పుడు 
ఎందుకు అనుకున్నాను ,కాని పుస్తకం లేబుల్ కింద నా 
బుక్ లేకపోవడం నాకే నచ్చలేదు . అందుకే వ్రాస్తున్నాను . 

(kinige lo book link ikkada )

కాసుల ఎండమావుల వెంట పరిగెత్తే లోకం లో ఒక్క క్షణం 

ఆగి హృదయాన్ని చిగుర్చి నిలవడం,చిన్ని చిరు మొగ్గగా 

మారి పువ్వుగా విరియడం .....పండుగ.మనిషి లోకం 

చేసుకోగల పండుగ.మరి అదే చెట్టు రెండో పూవును 

సృజించి లోకానికి అందిస్తే .......అనుభూతులను 

అక్షరాలుగా మలిస్తే .......అదే నా ''ఇంకో పువ్వు ''

''స్వర్ణముఖీ సవ్వడులు'' 

దీని గూర్చి రెండు మాటలు నా కలం రాల్చేముందు 

ఒక చిన్న విషయం 

విత్తనం లో నిద్రాణమైన చైతన్యం జీవపు తడి తగలగానే భూమి తల్లి 

గర్బాన్ని చీల్చుకొని మొలకెత్తుతుంది.అది సృష్టి నైజం .

నాలోని సాహిత్యపు విత్తనం ఎలా రూపొందిందో .......

గోరు ముద్దల కధలు ఊహల్లో చిత్రించుకున్నప్పుడో ,

నాన్న వేలు పట్టుకొని విశాలాంధ్ర వ్యాన్ లో కోడి పుంజు కధలు,

ఎలుగు భడవ కధలు ,బాల సాహిత్యం మొత్తం కళ్ళతో తడిమినపుడో,

అమ్మ నేర్పిన తత్వాలలోనో,అక్షరాలు గుర్తించడం రాగానే అమ్మమ్మ 

ఇంట్లో చదివిన రామకృష్ణ కధామృతాలు,వేదాంత బేరి,సుందరకాండ...

ఒకటేమిటి తెచ్చినవన్నీ చదివేయాలి అనే ఆత్రుత లోనో.....

ఎక్కడో ఈ విత్తనం రూపొంది ఉంటుంది.

హైస్కూల్  కి రాగానే కొంత వరకు పిల్లల కధలు గా మారి పుస్తకాలలో చేరింది.

ఇరవై ఏళ్ళ క్రితం ఉపాధ్యాయురాలిగా చేరినప్పటి నుండి కొంత చిగుర్చి 

పిల్లల నాటికలుగానో,పాటలుగానో ప్రశంస లు తెచ్చినా పూర్తి స్తాయి 

కవితా ప్రస్తానం 2006 తరువాతనే.అప్పుడు నేర్చుకున్న ధ్యానం నాలో 

నిగూఢమైన శక్తి ని వెలికి తెచ్చింది.సహోద్యోగి కవితల పుస్తకం చూసి 

నా చుట్టూ ఉండే విద్యార్ధులకు అర్ధం అయ్యే విధంగా చిన్న కవితలతో 

వెలికి తెచ్చినదే నా మొదటి పువ్వు ''జాబిలి తునకలు''

సూర్యోదయ అస్తమయ కొలతల మధ్య ఇమడని నా గురుకుల బడి 

బాధ్యతలలో వ్రాసిన కవితలు పదుల సంఖ్య లోనే.కాని వాటిలోనే 

బహుమతులు తెచ్చుకున్నవి,ప్రచురణ పొందినవి అయిన పది కవితలతో 

మిత్రులతో కలిసి ''దశ దిశలు''సంకలనంగా వెలువడినా అది పూర్తి స్తాయిలో  

నాదే కాదు.

అప్పుడు ఆకర్షించిన ప్రక్రియ నానీలు.నాలుగు పాదాలతో నాలుగు దిక్కులను 

తాకేంత భావ చిత్రం గీసే ప్రక్రియ నాకు యెంత గానో నచ్చి ......ఒక సంకలనం 

నా రెండో పూవుగా వికసించింది.ప్రతీ నానీ నా భావవర్ణాలను అద్దుకొని

సాహిత్య లోకంలో ఉదయించింది. అదే ''స్వర్ణముఖీ సవ్వడులు''

నా దారి ప్రక్కన సమకాలీనాలు,సార్వజనీనాలు అయిన ప్రతి విషయం 

నా నానీల కొలను లో ప్రతిఫలించింది.

ఊరును గుర్తు చేసుకుంటూ......''రెండు పాయల మధ్య మా ఊరు 

                                               అమ్మ దోసిట్లో ఎత్తుకున్నట్లు''

ఎవరికి ఉండదు కన్న ఊరి మీద  కలవరం.

                                            ''ఊరును వదిలేసినా 

                                            ఉత్తేజానికి ఊపిరి పోస్తూనే ఉంది ''

తాళి పడగానే ఆడ పిల్ల అయిపోయే వాళ్ళకే కాదు ,ఉద్యోగాల కోసం 

ఊరు వదిలే వాళ్లకు కూడా ........

ఇంకా ప్రపంచీకరణ నేపధ్యం లో ''ఆకుపచ్చని చీర కాలుతూ ఉంది 

                                             మాయదారి సెజ్ మంటల్లో''

ఆకలి కి బువ్వ  పెట్టె చేతులే  ఆకలి అని అడుక్కుంటూ ఉంటె  .....

                                              ''భూమి తడిసి పోయిందని చెప్పానా?

                                                అవును రైతు కన్నీళ్ళతో''

అక్షరాలూ పరుచుకుంటూ వెళితే పుస్తకం శూన్యంగా మారిపోతుంది.

నా తల్లి తండ్రులను,భగవంతుని తలుచుకుంటూ ఈ పుస్తకం ఒకరికి అంకితం....

''శశి అలివికాని పనులు పెట్టుకుంటావు''అని ఆర్ధిక బాధ్యతల మధ్య ప్రేమగా 

కసురుకుంటూ .....సందె వేళలో ఏకాంత దీపాన్ని వెలిగించగానే చల్లబడి

 ''నీ కోసం పదిహేను వేలు దాచాను పుస్తకం వేయించుకో ''

అనే ప్రేమ గుస గుస......''పర్లేదండి.అదేమీ అవసరం కాదు కదా''

అని నేను మనస్పూర్తిగా అన్నా 

''లేదు వేయించుకో.....''అని ఉత్సాహం ఇస్తూ 

''శశి ఈ లోకం లో నేను భరించలేనిది ఏమిటో తెలుసా ,

ఏ విషయం లో అయినా నువ్వు బాధపడి  ఉంటావేమో 

అనే ఊహా మాత్రపు ఆలోచనని ......నువ్వు ఎప్పుడూ నవ్వుతూ ఉండాలి''

అని ప్రతి అడుగులో చేయూత  నిచ్చే శ్రీవారికి అంకితం ఇస్తూ .....

              ''నాడు వేసినవి ఏడు అడుగులే 

                జీవితం తో గుణిస్తే లక్ష అడుగులు''

                

                 ''పూల తీగకు చెట్టు ఆసరా 

                  ఋణం తీర్చుకుంది పరిమళంతో''

ఈ అక్షర పరిమళం వారికే అంకితం.

మదిలోని కలకలం ఆగేంత వరకు ఏ రచయితా కలం ఆగదు.

అదిగో పచ్చటి గుబురుల మధ్య చిన్నగా ఊపిరి పోసుకుంటున్న 

నా ఇంకో పసి మొగ్గ.....బహుశా కధాసంకలనం కాబోలు .......

కొంచెం చేదు అవసరమేనా ?

ఇంటర్ చదివేటపుడు ఒక రోజు నా దగ్గర కు వచ్చి గమ్ముగా 
పడుకున్నాడు నివాస్ . పిల్లలు అలా పడుకొని కబుర్లు చెపుతూ 
ఉండటం నాకు అలవాటే . అయితే పాపం ఈ రోజు బోలెడు దిగులుగా 
మౌనంగా ఉన్నాడు . 
''ఏమి బంగారా '' చేతి మీద నిమిరి అడిగాను . 
''అమ్మ  నా ఐపాడ్ పోయింది . నాకు పాటలు ఎంత ఇష్టమో 
నీకు తెలుసు కదా ''అన్నాడు . మా ఇంట్లో అందరికి పాటలు 
పిచ్చి . వీడికి పిచ్చి స్క్వేర్ . 

నాకైతే రాత్రి కిటికీ లోనుండి వీడి ఐపాడ్ కొట్టేసిన దొంగ మీద బోలెడు 
కోపం వచ్చేసింది . దొంగ కాని కనిపిస్తే నా బిడ్డను ఇంత బాధ 
పెట్టిన దానికి ముక్కు మీద ఒక్కటిచ్చేస్తాను . 

అసలు ఆ ఐపాడ్ వీడికి పదో తరగతి మంచి మార్కులు వచ్చాయి అని 
మా నాన్న డబ్బులు ఇస్తే ఇంకొంచెం వాళ్ళ నాన్న చేత ఇప్పించాను . 
పదో తరగతి సెలవల్లో ఇలా తాతయ్య డబ్బులు ఇచ్చేది , మేన మామ 
పంచెలు పెట్టేది అలవాటు . సోనీ ఐపాడ్ ఆడియో వీడియో సూపర్ గా 
వచ్చేది . నిద్రపొయెదాక వింటూనే ఉంటాడు . ఒరే  నిద్రపోయేటపుడు 
మంచం కింద పెట్టుకోరా అని చెప్పేదాన్ని .... విన్నాడా వెధవ . 
ఇప్పుడు ఆ దొంగోడు చక్కగా కిటికీ లో నుండి చేయి పెట్టి తీసుకెళ్ళి పోయాడు . 
వెధవ దొంగ వెధవ దొంగ ....                             
పాపం వీడు గమ్ముగా పడుకొని ఉన్నాడు . అమ్మ నుండి బిడ్డకి 
ఆంబ్రియం  భౌతికంగా  కట్ చేసినా మానసింగా ఉంటుందేమో . 
లేకుంటే ఉత్తిగా అమ్మ పక్కన పడుకున్నా వాళ్లకు ఎందుకు దిగులు 
తగ్గిపోతుంది ?
సరేలే పాపం వాళ్ళ నాన్న ను ఒప్పించి ఇంకోటి కొనిద్దాము అనుకున్నాను . 
అప్పుడు ఎందుకో నాకు లోపల ఒకటి అనిపించింది . 
''let him taste the bitter of life also ''
దుఃఖం నుండి తేరుకోవడం వాడే నేర్చుకున్నాడు . 
తరువాత ఎప్పుడో వాడు దాచుకున్న డబ్బులతో ఓన్లీ ఆడియో ఐపాడ్ 
కొన్నాడు . ఇక ఇప్పుడు మొబైల్ వచ్చేసింది . అదీ వాడి చేదు  కధ . 
ఇదిగో ఇప్పుడు  ఫేస్బుక్ లో నేనంటే ప్రేమ అని ఈ ఫోటో పెట్టాడు .
దేనికి కాకా పడుతున్నాడో ఏమిటో :)

హేమాకు కూడా నిన్న కొంచెం చేదు వచ్చింది . 
ఏదో ఫ్రెండ్స్ అందరు ''ఫ్రెషర్ ''అయిపోతే 
సాఫ్ట్వేర్ జాబ్స్ కష్టం అని జ్ఞాన బోధ చేసేసరికి 
నిన్ననే మొదటి జాబ్ డ్రైవ్ ఐ బి ఎం వారిది 
తిరుపతి లో అటెండ్ అయింది . ఉదయం 
వెళ్ళిన వాళ్ళు సాయంత్రం అయినా రాక 
పోతిరి . బయట మాకు టెన్షన్ . ఒక్కో స్లాట్ 
ఎక్సామ్ పెట్టడం రాని  వాళ్ళని పంపెయ్యడం . 
అసలు ఎవరి లాపీ లో వాళ్ళను చెయ్యమని అడగొచ్చు 
కదా . హాయిగా అయిపోద్ది . పాపం ఈ అమ్మాయి కి 
ఫస్ట్ కాబట్టి ఎలా జరుగుద్దో కూడా తెలీదు . 
ఫస్ట్ రౌండ్ అర్థమెటిక్ కాబట్టి ఖచ్చితంగా చేయగలను అనుకుంది . 
ఒక్క ప్రశ్న తప్ప అన్నీ చేసింది . మరి ఎందుకు సెలెక్ట్ కాలేదో . 
వీళ్ళ స్లాట్ లో ఎవరూ సెలెక్ట్ కాలేదు . అంత మంది వస్తే 
పదుల్లొనె తీసుకున్నారు . ఈ పరీక్షల్లో ఇలాగే జరుగుద్ది అంట . 
బాగా బాధ పడుద్దేమో అనుకున్నాను . హేమా బాధగా 
ఉందా అని అడిగాను . 

''ఇది కామన్ మా . ఏమైంది ?ఇప్పుడు నాకు డ్రైవ్ ఎలా 
ఉంటుందో తెలిసింది కదా !''
పర్లేదు చేదు ను ఎలా తీసుకోవాలో తెలిసింది . 
నా పెంపకం సరి అయినదే లాగుంది . నిజమే కదా !

రోజా ... మరువలేని తెరాద్భుతం

రోజా ... మరువలేని తెరాద్భుతం 

అప్పటికీ ఇప్పటికీ ''రోజా ''సినిమా ,మణిరత్నం 
మాజిక్ ,రెహ్మాన్ మ్యూజిక్ ,మొత్తానికి మనసు ఒక 
గమ్మత్తైన మత్తులో పడి  ఈ రోజుకీ బయటకు రానంటూ 
ఉంది . ఏ సినిమా ఇష్టం అంటే ... ప్రొఫైల్ లో ఉండే 
ఒకే ఒక సినిమా రోజా . జీవితానికి బస్ అంతే . మనిషి 
జీవితం స్ప్రుశించగల ప్రతీ కోణం ప్రతీ అనుభూతి 
మాగ్సిమమ్ తెరావిష్కరణ చేసేసారు . 

రోజా ఎవరు ?అందరిలాగే అమ్మా నాన్నల ప్రేమతో 
ఊరి వాళ్ళ మధ్య అల్లరితో అమాయకంగా చిరు 
గాలికి తోటలో ఊగుతూనో ,మంచులో తడుస్తూనో 
పసి బిడ్డంత స్వచ్చమైన నవ్వుతో ఎగిరే మన 
ఆడపడుచు . కాకుంటే వాళ్ళ అమ్మా నాన్నలకి 

రెండో అమ్మాయి . 

సినిమాకి ''రోజా '' అని పేరు పెట్టడం ద్వారానే 
ఒక అమ్మాయే ఈ కధకు హీరో అని తన జీవితపు నడక 
ఎగిసిన అలలు కుంగిన కలతలు ఎదుర్కున్న సవాళ్లు 
.... ఇవే దీనిలో ఉన్నాయి అని చెప్పకనే చెప్పారు దర్శకులు . 
ఏముంటుంది పెద్ద....  ఆడవాళ్ళ జీవితం లో వ్రాయడానికి .... 
వాళ్ళు పుట్టారు . ఏదో పెళ్లి చేసుకున్నారు . ఇద్దరు 
పిల్లలు ,వాళ్లకు వేళ కు ఇంత బువ్వ పెట్టడం . 
ఏముంటుంది ?ఏమి చూపిస్తారు . 

కాదు .... కాదు ఏదో ఉంది . వాళ్లకు కూడా 
రోషం ఉంది ,మనసు ఉంది , ధైర్యం ఉంది ,
గెలుపు ఉంది .... అన్నిటికీ మించి ప్రశ్నించే 
చూపుడువేలు ఉంది ...... అవసరానికి యముని 
అయినా ఎదిరించి భర్తను గెలుచుకొనె సంకల్ప శక్తి ఉంది . 
క్షణం క్షణం ఏమి జరుగుతుందా అని ముందుకు వాలి 
చూసేంత చక్కని స్క్రీన్ ప్లే తో కధ ముందుకు వెళుతూ ఉంటె 
రోజా మన ఊరి ఆడబిడ్డ అయినట్లు మన భుజాన్ని 
తనకు ఆసరా ఇస్తాము . తన బరువుని కొంత 
పంచుకుంటాము . కన్నీళ్లు నింపు కుంటూనే తను 
గెలవాలి అని కోరుకుంటాము . 

ఆడదానికి ప్రాణానికి మించిన సృష్టి భారాన్ని ఉంచింది 
ప్రకృతి . ఇక దానితో పాటు ఆ భారాన్ని మోయగలదా 
అని సహనానికి పరీక్షలు ,నెలకు మూడు రోజుల 
నరకం ఎలాగు తప్పదు . అనిర్వార్యం అయినంత మాత్రాన 
బాధ బాధ కాకుండా పోదు . ఇక లోపల ప్రాణి 
ఊపిరి పొసుకున్నప్పటి  నుండి ఇమడని తిండి ,
తిరిగే కళ్ళు ,కాళ్ళ వాపులు ఎలా కాపాడుకోగలవు నీ 
రూపాన్ని అని అనుక్షణం సవాళ్ళు విసురుతూనే ఉంటుంది 
ప్రకృతి . ఇక ఆ రూపం ఈ భూమికి వచ్చే రోజు అయితే 
జీవన్మరణ సమస్య సృష్టిస్తుంది .... నీ ప్రాణమా ?పసి ప్రాణమా ?
తేల్చుకో అని .... బిడ్డ పుట్టుక సమస్య అయినపుడు 
బయట నిలబడిన వాళ్ళు పెద్ద ప్రాణం కావాలి అని 
సంతకం పెడుతారు.  అదే ప్రశ్న తల్లిని అడిగితే 
''బిడ్డ ప్రాణమే ''కావాలి అని సంతకం చేస్తుంది . 
తన ప్రేమను,సృష్టి ని మోయగల అర్హతను నిరూపించుకుంటుంది. 

బిడ్డ ప్రాణానికే ఇంత కష్టపడే తల్లికి .... భర్త ప్రాణం 
ప్రశ్న అయితే ..... రేకు విచ్చుకున్న తొలి మురిపాలను 
ఉగ్రవాదం  పేరుతో దూరం చేస్తే ,తన సంకల్ప బలంతో 
ఊరు కాని ఊరులో ,బాష తెలియని ప్రాంతం లో 
ఎలా గెలుచుకుంటుంది భర్త ప్రాణాన్ని ?చిన్న మురిపాలతో 
సాగిపోయే కొత్త దంపతుల కధ ,ఉగ్రవాద  నేపధ్యాన్ని 
పరిచయం చేస్తూ దేశ భక్తిని రగులుస్తూ వెళ్ళే తీరు 
ప్రతీ ప్రేక్షకుడిని మంత్రించేస్తుంది . మళ్ళా మళ్ళా 
చూడాలి అనిపించేస్తుంది .నవరసాలను దర్శకుడు 
పండించే తీరు చూసి తీరాల్సిందే . 

కధ  తెలియని వాళ్ళు   ఎవరున్నారు .... ఇంకో 
సారి ఆ రుచి ని గుర్తు చేసుకుందాము . 

రోజా చిన్న పల్లెటూరి లో పుట్టి ఆట పాటలతో 
అల్లరితో ''నింగి హరివిల్లు వంచి చూడాలి ''
అని గంతులు వేస్తూ ఎగిరే అమాయకపు లేడి పిల్ల . 
అక్కకు పెళ్లి చూపులకు వచ్చిన కంప్యుటర్ ఇంజినీర్ 
చెల్లి అయిన రోజాను చేసుకుంటాడు . అక్కను ఇక 
తప్పని సరి అయి వాళ్ళ బావకు ఇచ్చి చేస్తారు . 
అందరు అక్క పెళ్లి చెడగొట్టింది అని అనేసరికి ఆ 
అమాయకపు రోజా మొగ్గ దిగులుతో ముడుచుకు 
పోతుంది . పెళ్ళంటే నే ఉహ తెలియని తనకు ఇలాంటి 
పరిస్థితి తెచ్చిన పెళ్లి కొడుకు మీద కోపంగా మారిపోతుంది . 
ఇంట్లో తల్లీ కొడుకులు ఇంగ్లీష్ లో మాట్లాడుకొనే ఒక 
నేపధ్యం లో ఆ పల్లెటూరి మొగ్గ ఇంకా ముడుచుకొని 
పోతుంది . మనసులో మాట చెప్పుకోలేనంత ఒంటరి 
అయిపోతుంది . అందుకే నాకు పాయసం చేసిస్తావా 
తల్లి అని అడిగిన పై ఆఫీసర్ ముందు ,నేనిక మా ఊరు 
వెళ్లి పోతాను , ఇంక ఇక్కడ ఉండను అని కుండ బద్దలు 
కొట్టేస్తుంది . 
అప్పటికి విషయం అర్ధం అయిన భర్త రోజా వాళ్ళ 
అక్క విజ్ఞప్తి తోనే తను రోజా నచ్చింది అని చెప్పాను 
అని చెప్పి అపార్ధాన్ని తొలగిస్తాడు . వాళ్ళ అక్కతోనే 
మాట్లడిస్తాడు . 

కోపం తొలగిపోయి ప్రేమ అంకురించే క్షణం ప్రతీ జీవితం 
లో చినుకు ముత్యమైనంత అద్భుతం . 
అంకురించిన తొలి ప్రేమ తొందరింతలు 
చిలకలుగా ముడిచి భర్తకు అందించక ముందే 
అతనికి ఏదో యుద్ధ విషయం డీకోడింగ్ చేయడానికి 
రమ్మని కాశ్మీరుకు రమ్మని పిలుపు వస్తుంది . 
అల్లుకోనంత వరకే తీగను దూరం చేయగలం ,ప్రేమతో 
అల్లుకున్న తీగ తొలి మురిపాలు తీరకుండా దూరంగా 
వెళతాను అంటే ఊరుకుంటుందా ?అత్తగారితో చెప్పి 
ఒప్పించి భర్తతో తను కూడా కాశ్మీర్ కి వెళుతుంది . 
అక్కడ ఫోటోగ్రఫీ చూసి తీరాల్సిందే ఇక కొత్త జంట 
వలపు తలపులు గడ్డి పరకతొ అరికాలు నిమిరినంత 
సున్నితంగా దర్శకుడు చూపిస్తుంటే మైమరిచి 
మురిసిపోయే లోపల ఉగ్రవాదులు జైలు లో ఉన్న 
తమ మనిషిని విడిపించుకోవడం కోసం భర్త 
ను కిడ్నాప్ చేస్తారు . 

ఊరు కాని ఊరులో బాష తెలియని ప్రాంతం లో 
పట్టుదల తో అందరిని అడుగుతూ మిలటరీ 
అధికారులను వెడుతూ భర్త కోసం పడిన పాట్లు 
చూసి తీరాల్సిందే . శెబాష్  అనాల్సిందే . 
''దేశం కంటే నే భర్తే ముఖ్యమా ?''అని అడిగిన 
మిలటరీ అధికారికి '' అవును నాకు నా భర్తే ముఖ్యం ''
అని గట్టిగా చెప్పి ఆడదాని ఔన్నత్యాన్ని ఆకాశానికి 
పెంచేస్తుంది . విడిపించలేము ... అని చెప్పిన మంత్రి గారిని 
మీ బిడ్డ యితే ఇదే మాట అనగలరా అని నిలదీసి 
మనసుని కదిలిస్తుంది . జైల్లో ఉన్న బందీని తన భర్త 
ప్రాణానికి బదులుగా విడిపించటానికి ఒప్పిస్తుంది . 

ఇక బందీ గా ఉన్న రిషీ తన భార్య జ్ఞాపకాలలో 
''నా చెలి రోజావే ''పాట పాడితే , ప్రేమావేశం లో ప్రేక్షకుడు 
మునిగి వాళ్ళు కలవాలి అని తపన పడిపోతాడు ,
బందీగా ఉన్నా ''ఝండా ''తగలపెడుతుంటే రిషీ 
ప్రాణాలకు తెగించి ఆపే తీరు ,ఇలా చేస్తే ఏమొస్తుంది 
అని ఉగ్రవాది తో వాదించే తీరు అంతర్లీనంగా మన 
దేశ భక్తిని ప్రేరేపిస్తుంది . ఇక ఉగ్రవాదాన్ని అప్పుడప్పుడే 
వచ్చే నూనూగు మీసాలకు అంటించే వైనం ,
పసి ప్రాణాలు ప్రయోజనం లేకనే గాలిలో కలిసిపోవడం 
తద్వారా ఉగ్రవాది మనసే మారిపోయే తీరు 
చూసి దర్శకత్వ ప్రతిభకు,సినిమా నిర్మాణం లోని 
ప్రతీ ఒక్కరికీ హాట్స్ఆఫ్ అనాల్సిందే . 

ఇన్ని కష్టాలు గడిచి ఉగ్రవాది మనసు మారి 
రిషీ ని వదిలేస్తే...  రెండు శరీరాలు ఏక మనస్కులై 
ఆ జంట మన ముందు నిలబడితే అందరి మనసులు 
ఉల్లాసం తో ఉరకలు వేస్తాయి . 

ఇది కధ  కాదు . ఒక దారి . ఒక కుటుంభం తన 
ప్రయోజనాలకే కాక దేశం లోని ఇతరులు గూర్చి 
ఆలోచించుకుంటూ వెళ్ళాలి అని చెప్పే ఒక సందేశం . 
అదే ఒక కుటుంభ జీవిత ప్రయోజనం . 
దేశం అంటే మట్టి కాదు .... ఇదిగో ఇలాంటి 
కుటుంభాలే . ఇలాంటి మంచి మనసులె . 
రోజా ఒక్క ఆడ పిల్ల కాదు . అందరి ఆడపిల్లలలోని 
చైతన్యం . దానిని గౌరవించిన జాతి వెలుగు 
దారిలో నడిచి పోతుంది ఆనడం లో సందేహమే 
లేదు . 

''రియాలిటీ చెక్ ''ఒక కొత్త వరవడి

కొత్త ఏడాది వచ్చి ఇన్ని రోజులు అయినా బ్లాగ్ చెట్టు 
 మీద వాలి ఇంత సాహిత్యపు గాలి పీల్చుకున్దాము అంటే 
ఎక్కడ .... అట్లాస్ వీపు మీద ప్రపంచ బరువు లాగా 
 ఫైనల్  వైపు పరుగులు వంటింట్లో ఉరుకులు . 

ఏదో ఇప్పుడు ''పూడూరి రాజి రెడ్డి ''గారి ''రియాలిటీ చెక్ ''
సమీక్ష పుణ్యమా అని ఇలా వచ్చాను . ఏదో పుస్తకాలు 
అనే లేబుల్ కింద కొన్ని వ్రాసుకుంటే రేపు వృద్ధాప్యం లో 
పుస్తకం లోని నెమలీకలు లాగా చూసుకొని మురిసి పోవచ్చని ఆశ . 

ఈయన మూడో పుస్తకం ఇది . బ్రతుకు దారి పక్కన మనం 
చూసే నిత్య జీవిత దృశ్యాలని తనదైన వచన శైలి లో 
తాత్వికతను జోడించి యాబై వారాలు ''సాక్షి ఫండే ''
కాలం లో వ్రాసిన ఖండిక ల సమాహారం ఈ పుస్తకం . 
అక్షర విలువను తెలుసుకొని చొరవగా ప్రచురించి 
సాహిత్య అభిరుచిని చాటుకున్న ''తెనాలి ప్రచురణ లు ''

వారు అభినందనీయులు . 

ఇంతకి ఈ పుస్తకం నేను చదవలేదు . కాని సాక్షి పాటకురాలిగా 
ఆ కలం వేలు పట్టుకొని ఆ ప్రదేశాలన్నీ చూసాను నేను . 

పుస్తకం కొందాము అంటే ఆ ''కినిగే . కాం ''వాళ్ళు 
''ఈ ప్రతి'' తప్ప మామూలు బుక్ అమ్మక పోతిరి . 
ఇక ఎమ్. ఓ చేసి తెప్పించుకొని ఆ యజ్ఞం అంతా 
పూర్తి చేసి చదవాలి . 
ఇప్పుడైతే ఊపిరి పీల్చుకొను కూడా కష్టం గా ఉంది . 
కాని మంచి పుస్తకం చదివిన మిత్రులు పరిచయం చేస్తే 
నేను ఆ పుస్తకాలు చదివినట్లు ఈ పుస్తకం కూడా కొందరికి 
పరిచయం చేయాలి (ముఖ్యంగా నా బ్లాగ్ వ్యుయర్స్ కి )
అనుకోని వ్రాస్తున్నాను . 

పదహారు ఏళ్ళ క్రితం అనుకోకుండా హైదరాబాద్ దగ్గర 
''చిల్కూరు బాలాజీ '' దగ్గరకు వెళ్ళాము . చాలా ప్రశాంతంగా 
ఉంది . పూజారి దగ్గర ఉండి అనీ వివరించి పదకుండు 
ప్రదక్షిణాలు చేసి కోరుకుంటే ఏ కోరిక అయినా 
తీరుతుంది . తీరితే నూట ఎనిమిది చేయాలి అని చెప్పారు . 
ఏదో జీవితం చాపను పరిచినా దిండు మీద ఆయన 
పడుకుంటే ఆ దండె మీద పడుకొని మధ్యలో ఒక పాపాయి ని 
బాబు ని వెచ్చగా  కాపాడుకొని మురిసిపోయే మధ్య తరగతి 
వాళ్ళం .... అప్పటికప్పుడు కోరికలు అంటే ఎలా వస్తాయి !
ఇంకేమి లేక ఈయన నేను ఎం . ఎస్ . సి పాస్ కావాలి అని 
కోరుకున్నాడు . ఏమి  కోరుకున్నాడో  తెలీక ఆయన 
కోరిక తీరాలి అని నేను మొక్కేసాము . 
తీరా పదేళ్ళ తరువాత మొక్కు తీర్చే అవకాశం వస్తే 
ఈయన నేను ఎలా తిరుగుథనొ అని బెంగపడిపోయాడు . 
అక్కడకు పోయి చూస్తే గుడి చుట్టూ అది జనాలు కాదు 
అప్పటి ప్రశాంతత ఎక్కడికి పోయిందో .... నన్ను తిరగలి మీద కూర్చున్న 
మినప గింజ లాగా వాళ్ళే నూటా ఎనిమిది తిప్పేసారు . 
అప్పుడు అనిపించింది ... .. ఈ రోజు ఉన్నట్లు రేపు ఏదీ 
ఉండటం లేదు ఈ రోజు పరిస్థితిని ,మనుషుల ఆలోచన లను 
రికార్డ్ చేయగలిగితే రేపటి వారికి ''కాలం వ్రాసిన డైరీ ''
గా ఇస్తే ఎవరైనా ఎంత బాగుంటుంది అని . అదిగో 
అప్పటి నా ఆలోచన ''రియాలిటీ చెక్ '' తీర్చింది . 

ఈ రోజు ''సాక్షి సాహిత్యం ''లో దానిపై సమీక్ష చూస్తే 
ఆ జ్ఞాపకాలు అన్నీ మళ్ళీ గుర్తుకు వచ్చాయి . 
వాన వెలిసినాక కొమ్మ ఊగితే పైన పడిన చిన్న నీటి 
బిందువులతో జ్ఞాపకాల ఉలికిపాటు . 

అన్నిటికంటే నచ్చినది బిచ్చగాళ్ళ గూర్చి వ్రాసినది ... 
''ఈ ముసలి తాబేలు ఎప్పటికి కొంత చిల్లర సంపాదిస్తుంది ''
అని రచయితే అక్షరాల స్పర్శ తో ఆమె ముసలి ముడతలు 
తాకించినపుదు కళ్ళ నీళ్ళు మనకు తెలీకుండానే జారిపోతాయి . 

''ఒకరి గెలుపు ఇంకోరి ఓటమి కాకుండా ఉంటె ఎంత 
బాగుండును ''అని ఇంకో రచన లో చేసే ఆకాంక్ష మనను 
ఆలోచన లో పడేస్తుంది . 

ప్రతి వారానికి ఒక స్థలం లో తిరిగి దానితో ముడిపడిన ఆలోచనని 
ద్రుష్టి కోణాన్ని తనదైన హాయి గొలిపే వచనం లో మన 
ముందు ఉంచుతారు రచయిత . 
ఇక పద ప్రయోగాలు అభిరుచి ఉన్న వాళ్లకి పాయసం తిన్నట్లే . 
బాగా నచ్చింది ఒకటి చెపుతాను . తన పత్రిక ఆఫీస్ లో 
పేపర్ సెట్టింగ్ నుండి ప్రింటింగ్ వరకు వ్రాసింది అది .... 
నిజంగా తన అక్షరాలతో అక్కడంత తిరిగిన నాకు ఆ ప్రింటింగ్ 
చూడాలి అనే కోరిక తీరనిది గానే మిగిలిపోయింది . 
ఇక్కడ వారిని వర్ణిస్తూ ఒక్కొక్కరికీ ''ఆత్మకధేడు అనుభవాలు ''
అంటారు రచయిత. జీవితాన్ని కొలవల గల ఒక చక్కని కొలత . 

పూల దండ గుచ్చిన వారికే ఇంకొకరు  అల్లిన పూదండ లోని 
సొగసు కష్టం తెలుస్తాయి .ఈ పుస్తకపు రుచి తెలుసుకోవాలంటే 
అదిగో ఆ ముఖ చిత్రం మీది చిన్ని బాబులాగా మన 
అస్తిత్వాలు అహాలు వదిలేసి నగ్నంగా దైవత్వాన్ని కప్పుకొని 
తలుపు చాటు నుండి తొంగి చూసే పిల్లాడంత కుతూహలంగా 
ఈ పుస్తకం లోకి తొంగి చూడాల్సిందే . సాహితీ ప్రియులకు 
చక్కని విందు అనడం లో సందేహం లేదు . 

''సాక్షి సాహిత్యం లోని సమీక్ష ఇక్కడ ''  
(reality check pai sameeksha 25/01/2014)

(kinge ebook koraku link ikkada )

మౌనమే నీ బాష ఓ మూగ మనసా ....

మౌనమే నీ బాష ఓ మూగ మనసా .... 

ఏమిటో కవి గారు ఇలాగ చెప్పారు . మౌనం దేని గూర్చి చెపుతుంది ?

ఎలా చెపుతుంది ?

'' మౌనంగానే ఎదగమని మొక్క నీకు చెపుతుంది ''

ఏమిటో మౌనం గా కూర్చుంటే ఏమి ఎదుగుతాము? ఎక్కడ 

ఎదుగుతాము ? 

ఏమి చెపుతున్నారు వీళ్ళు అందరు . ఉండండి ఒక పెద్దాయన 

ఉండేవాడు అరుణాచలం లో .... అందరి చేత మౌన స్వామీ అని 

పిలిపించుకుంటూ ఉండేవారు . ఆయనను అడుగుదాము . 

ఈయన నాకు ఎలా పరిచయం .... ఒక సారి ఒక పదేళ్లకు ముందు 

ఆటో లో వస్తూ ఉంటె ఈయన ఫోటో చూసాను . ముసలి వ్యక్తి ... 

ఎవరబ్బా ఈయన ఫోటో ఆటోలో పెట్టుకున్నారు అనుకున్నాను . 

అడగాలి అనుకుంటే మాటలు కూడా రావడం లేదు . ఆ ఫోటో 

చూస్తూ ఉంటె ఏదో నిశ్శబ్దంగా ... చూస్తూ ఉంటె చూడాలి అనిపిస్తూ 

ఉంది . ఆ ట్రాన్స్ లోనే ఇంటికి వెళ్లాను . ఎవరోలే అనుకున్నాను 

కాని ఆ నవ్వు .... అబ్బ ఏమి లాగేస్తుంది ... మరో ఆలోచనే రావడం లేదు . 

అదేదో సినిమాలో చెప్పినట్లు 

''అపరంజి సుతుడే అనురాగ విహితుడే అతడేమి అందగాడే '' 

మళ్ళా ఒక సారి బస్ లో చూసాను ఫోటో . చూపు తిప్పలేకపోతుంటిని. 

తరువాత ఒక బుక్ ఒక పిల్లవాడి దగ్గర దొరికింది . అందులో చూస్తే 

''రమణ మహర్షి '' అరుణాచలం లో ఉంటారు అని ఉంది . ఓహో వెళ్లి 

చూస్తే బాగుండును . ఎక్కడో అది ?

అనుకోకుండా నాన్న ఫోన్ . అరుణాచలం టూర్ బస్ వెళుతుంది ,వస్తారా ?

హమ్మయ్య నాన్న ఈయన పిల్లలు ఇంకా బస్ సీట్లు ఖాళి ఉన్నాయి 

అని చెల్లి పిల్లలు .... ఎప్పుడో రాత్రి ప్రయాణం మొదలు పెడితే వాడు 

శుబ్రంగా కాణిపాకం చూపించి సాయంత్రానికి చేర్చాడు అరుణాచలం . 

శివుడి గుడి మాకు తెలుసు .... ఎందుకంటె రాధిక '' శివయ్య '' 

సీరియల్ చూసే వాళ్ళం కదా . 

గుడి చూసి ఆశ్రమానికి వెళ్ళే సరికి చీకటి పడుతూ ఉంది . పెద్ద హాల్ 

లో ఆయన ఫోటో లు . చిన్నప్పటి నుండి . బాప్రే ఇంత చిన్నప్పటి 

నుండా ! ఎదురుగా లక్ష్మి అనే ఆవు సమాధి . ఆవుకు సమాధా  ?

అదీ ఇక్కడ !ఏదో ఇంటరెస్టింగ్ . ఈయన సామాన్యుడు కాదు . పక్కనే 

రూం లో స్వామీ వారు దివాన్ మీద కూర్చునట్లు ఫోటో . అదే గోచి . 

అదే నవ్వు . అదాటున చూస్తే ఆయన అక్కడ ఉన్నారా అనిపిస్తూ 

ఉంది . ఇంకా ఆయన వాడిన వస్తువులు ,ఆశ్రమం మొత్తం చూసి ఒక 

బుక్ కొనుక్కొని వచ్చేసాము . 

ఇంటికి వచ్చినాక మా చిన్న పిన్ని అడిగింది ''గిరి ప్రదక్షిణం ''చేసారా ?

అని . అదేమిటి ?వింతగా అడిగాను . ''పిచ్చి మొహమా అరుణాచలం 

లో చెయ్యాల్సిందే గిరిప్రదక్షినం ,ఆయన తపస్సు చేసిన స్థలాలు ,తీర్దాలు 

ఉంటాయి .ఇంకా అసలు ఆ కొండే దేవుడు ''అని చెప్పింది . 

తరువాత బుక్ చదివాను ..... స్వామీ వారే దగ్గరుండి అందరిచేత 

గిరి ప్రదక్షిణం చేయించేవారంట . ఎప్పుడు కొండకు ఆనుకొని నడవొద్దు ,

అక్కడ నిశ్శరీరులైన దేవతలు ప్రదక్షిణం చేస్తుంటారు ''అని చెప్పి 

దూరంగా  నడిపిస్తూ ఉంటారంట . 

ఆ మహిమలు ,ఆయన అరుణాచలం కి రావడం ,ఆయన మృత్యు 

అనుభవం చదువుతూ ఉంటె ఎందుకులే నా బాధ బాధ కాదు . 

అయ్యో ఇంత విషయాన్ని మిస్ అయిపోతినే . ముందు ఈ బుక్ 

చదివి ఉండకూడదా అని ఒకటే దిగులు . 

తరువాత పక్కింటి వాళ్ళు వెళుతుంటే నేను ఒక్కటే వాళ్ళతో వెళదాము 

అనుకున్నాను . చిత్రం నివాస్ అప్పుడే బాత్రూం తలుపు వేస్తూ బొటన వేలు 

నలిగి ఒకటే రక్తం . పదో తరగతి చదివే పిల్లాడు ,ఏమైనా చిన్న పిల్లాడా 

ఇలా జరిగింది అని .... శకునం బాగా అనిపించక వెళ్ళ లేదు . 

తరువాత చెప్పారు ... రమణ మహర్షి గారి అనుమతి అయితేనే 

మనం వెళ్ళ గలం అని . ఇప్పటికీ వెళ్ళ  లేదు. 

ఆయన చెప్పేది ఒకటే మౌనంగా కూర్చొని నేను ఎవరిని అని 

విచారణ చేస్తూ ఉంటె ఆ నేను ఎవరో అదే తనలోకి లాక్కుంటుంది . 

కాని నా అనుభవం ఏమిటి అంటే మనం మౌనంగా కూర్చోవడం 

కాదు ,సద్గురువు ఎనెర్జీ లోకి మనం రాగానే మనం మౌనం లోకి 

వెళ్లిపోతాము . ఏమి జరుగుతుందో మనకు తెలీదు కాని ఏమో 

తెలిసినట్లు ఏదో ప్రశాంతత . అది అనుభవించాల్సిందే ..... 

మాటల్లో చెప్పలేము . 

ఈ రోజు వారి జయంతి . ''సద్గురు రమణ మహర్షుల వారి 

పాద పద్మములకు ప్రణామాలు ''  

చూస్తే బాగుండును .  

నవ్వుల ఎక్స్ ప్రెస్

''అమ్మా రేపు క్రిస్మస్ సెలవు కదా ,నాన్న  నువ్వు 

నెల్లూరు కి వస్తారా .... వెంకటాద్రి ఎక్స్ ప్రెస్ సినిమాకి 

పోదాము . భార్గవి వాళ్ళు టికట్స్  తెచ్చుకోను

 వెళుతున్నారు ,మీరు వస్తాను అంటే మీకు తెచ్చి పెడతాము ''

నెల్లూరు నుండి పాప ఫోన్ . 

వార్నీ ఈ సినిమా ఇంకా కంచికి చేరలేదా !

అంటే దీన్ని అందుకునే చాన్స్ ఇంకా ఉంది సుమా . 

బహుశా మేర్లపాక గాంధి కి ఋణం ఉందేమో 

మన డబ్బులు :) 

ఏమిటి ఇంతకు ముందు మిస్ అయ్యారా అంటే ....

 హ్మ్ అదో పెద్ద కధ  . 

కాదు లెండి చిన్న కధ . 

నివాస్ డిసంబర్ మూడో తేది వచ్చాడు

 సెం హాలిడేస్ అని . రాగానే సాయంత్రం రెడీ 

అయి పోతున్నాడు . ఎక్కడికిరా ?అని అడిగితే 

''వెంకటాద్రి ఎక్స్ ప్రెస్ '' సినిమాకి అన్నాడు . 

నేను వస్తాన్రా అన్నాను . 

''పోమా నేను మా ఫ్రెండ్స్ తో వెళుతున్నాను ''అని వెళ్ళిపోయాడు . 

అక్కడ నుండి రాక ముందే నెట్ లో ప్లాన్ చేసుకొని ఉంటారు ,

రాచ్చసుడు .... చిన్నప్పటి నుండి వీడిని 

ఎన్ని సినిమాలకు తీసుకొని వెళ్లి ఉంటాను . 

ఇంకా నాన్నతో పో అనే సలహా పడేసి వెళ్ళాడు . 

హ్మ్ ... ఆయన గారు తీసుకెళితే వీళ్ళను ఎందుకు అడగడం . 

సరే అని పాప వచ్చాక అడిగిస్తే .... అప్పటికి ఆయన రూల్స్ .... 

అంటే మనుషులు తోసుకో కూడదు , సిగిరెట్ పొగ ఉండకూడదు , 

తల నొప్పి రాకూడదు ఇన్నిరూల్స్  ఆ సినిమా నెగ్గేసింది కాబట్టి ఒప్పుకున్నాడు . 

ఇంకేముంది ఎక్స్ ప్రెస్ ఎక్కడమే అనుకోని థియేటర్ కి వెళ్ళాము . 

తీరా చూస్తే మేము తప్ప అక్కడ ఎవరూ లేరు . 

అడిగితే సినిమా ఈ రోజే మారింది

 ''బన్నీ ఆండ్ చెర్రి '' అని చెప్పారు . చేసేదేముంది మళ్ళా ట్రైన్ మిస్ . 

తల ఎత్తి ఈయన వైపు చూడకుండా బుద్ధిగా ఆ సినిమా చూసేసి వచ్చాము . 

పోనీ ఆ ట్రైన్ ని ,ఇదేమన్న పవన్ కళ్యాణ్ సినిమానా 

నెల్లూరు కి పోయి చూడ టానికి ,నాలుగు రోజులు పోతే

 టి . వి లో వచ్చేస్తుంది అనుకున్నాను . 

ఇదిగో లేకలేక లేక లేక లేక లేక లేక సెలవు వచ్చేసరికి పాప ఫోన్ . 

సెలవు లేక ఏమిటి అంటే .... ఆ సమైఖ్యాంద్ర స్ట్రైక్ పుణ్యామా అని 

ఆదివారాలు కూడా పని . దేవుడా! ఆదివారం లేకుంటే ఇరవై ఏళ్ళు 

ఉద్యోగం చేసి ఉండేదాన్ని కాదేమో అనిపిస్తుంది . ఇంకొంచెం ఉంటె 

హిమాలయాలకు వెళ్లి పోదాము అనిపిస్తూ ఉంది . ఏదో అక్కడ సినిమాలు , 

సెక్యూరిటీ లేదని ఆగాను . ఈ . ఎల్స్ కొందరు సరండర్ చేసారు ,మా ఆదివారాలు 

మేము, ఇంకా ఇంకో పదిహేను నెలలు రెండు రూపాయల అప్పు కట్టే వాళ్ళు ... 

కష్టం మొత్తం సముద్రం పాలు . అవతలి వాళ్ళు మమ్మల్ని కనీసం మనుషులుగా 

కూడా గుర్తించక పోతిరి . లోక్ సత్తా ఆయన అన్నట్లు .... మనం కలిసి ఉంటామో 

విడిపోతామో మనం మనం తెల్చుకోవాలా .... చస్ అవతలి వాళ్ళు ను 

అడగడమేమిటి .... వాళ్ళు షరతులు పెట్టడం ఏమిటి ?ఇంతా చేస్తే 

వాళ్ళు చించిన ముక్కలు ఇద్దరికీ పనికి వస్తాయో లేదో తెలీక పోతుండె . 

''అసలు తెలుగోళ్ళు అంటే ఎవరు ?.... ఎవరు సప్పోర్ట్  లాగేస్తే కేంద్రానికి 

దిమ్మ తిరిగి మైండ్ బ్లాక్ అయిపోద్దో వాడే తెలుగోడు '' మనమేంది వాళ్ళను 

పొగడడం ఏమిటో . కలిసున్నా విడిపోయినా పక్క పక్క న ఉండాల్సిన 

వాళ్ళం ఆవేశం లో మాటలు జారుకుంటే సాయం అవసరం అయినపుడు పరిస్థితి ఏమిటి ?

సర్లెండి సినిమాకి పోతూ ఈ కధ  ఎందుకు ? 

మొత్తానికి వెళ్ళాము . నేను ఈయన ,పాప ,చెల్లి పిల్లలు భార్గవి రమ్య గౌతం 

ఇంకా మా అక్క కూతురు కాబోయే డాక్టరమ్మ సిరి . మా కుటుంభం లో 

ఏకైక బై . పీ  . సి . ఎం . బి . బి ఎస్ మొదటి సంవత్సరం . అసలు సినిమా 

ప్లాన్ తనదేనని తెలిసింది . మా బంగారు తల్లి . మొత్తానికి హీరో ఎన్నో 

సార్లు ట్రైన్ మిస్ అయినా నేను సినిమా మిస్ కాలేదు . 

ఇదిగో ఇదే హీరో కుటుంభం . వాళ్ళ నాన్న నూరు తప్పులు చేసాడు అని 

సొంత తమ్ముడినే ఇంట్లోంచి బయటకు పంపేశాడు . ఇప్పుడు అందరి గొడవలకి 

వెళ్లి సర్ది చెప్పే హీరో గారు తొంబై తొమ్మిది తప్పులు చేసి నూరో  తప్పు 

చెయ్యకూడదు అని కష్ట పడటమే సినిమా అంతా . వాళ్ళ కుటుంభం అంతా 

వాళ్ళ అన్న పెళ్ళికి తిరుపతికి బయలుదేరితే వాళ్ళ అమ్మ తాళి తీసుకురావడం 

మరిచిపోతుంది . 

అక్కడ మొదలు అయిన కధ తాళి తేవడం లో 

హీరోయిన్ ను కూడా చేర్చుకొని ఇంకో జంట కలపడం.... 

హీరో ఏమో షాద్ నగర్ లో ,ధోన్ 

లో కర్నూలు లో ఎక్కడి కక్కడ వేరే వాళ్ళ సమస్య లలో తల దూర్చుతూ 

ట్రైన్ మిస్ అవుతూ చివరికి చేరుకుంటాడ ... వాళ్ళ నాన్న నూరు తప్పులు 

అయ్యాయి అని తరిమేస్తాడా ?అనేది కధ . ముగింపు చెప్పెస్తాలే . సినిమా 

వచ్చి చాలా రోజులు అయిందిగా . తరమడు . వేయి తప్పులకు హద్దు పెంచుతాడు . 

కొత్త వాళ్ళు బాగా చేసారు అనే కంటే డైరక్టర్ బాగా చేయించుకున్నాడు అనొచ్చు . 

ప్రతి ఫ్రేం లో ఎడిటింగ్ కాని, ఫోటోగ్రఫీ కాని తన అభిరుచి చాలా బాగా 

కనిపించింది . హోలీ బాక్ గ్రౌండ్ లో ఫైటింగ్ ఎంత కలర్ ఫుల్ గా ఉందో !

ఇంకా ''మెల్లిగా మెల్లిగా '' పాట  అయితే ప్రతి ఫ్రేం ఒక చక్కటి చిత్రకారుడు వేసినట్లే ,

పాపం ఆ అమ్మాయి దుస్తులు పొదుపుగా వేసినా ఆ ఫ్రేం లో ఒక పువ్వుగా ఒదిగిపోయింది . 

ఇక హీరో కి బాగ్ ఇచ్చినోడి (యాద్ గిరి) కామిడీ ,టి . సి కామిడీ ,తాగుబోతు 

రమేష్ కామిడీ బాగున్నాయి . ఎడిటింగ్ ఏమవుతుందా అనిపించేటట్లు ఉంది . 

కధలో పెద్దగా బలం లేక పోయినా చక్కటి సంగీతం ,కధనం డబ్బులు వేస్ట్ 

కాలేదు అనిపించింది . 

పని కట్టుకొని చూడక్కర్లేదు కాని చూసే వీలు ఉంటె ,సినిమా చూద్దాము 

అనిపిస్తే ఈ సినిమాని ఎంచుకోవచ్చు . 

సినిమా అయిపోయాక వస్తుంటే చూసాను ,సీట్ లు కోసేసి ఉన్నాయి . 

హ్మ్ సిటీ అయినా ఇంతే ,బాల్కనీ అయినా ఇంతే . కోసేవాడికి పోయేదేముంది !

ఓనర్ కి తెలుస్తుంది దాని బాధ :(

పుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు

పుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు

ఏమి ఇంజినీరింగ్ చదువులో ఏమిటో !
బిడ్డలు కనీసం పుట్టిన రోజుకు కూడా ఇంటికి రాలేక పోతున్నారు .
''నివాస్ పుట్టిన రోజు శుభాకాంక్షలు కన్నయ్య ''
''శతమానం భవతి ''
ఇంకా నీ లాబ్ ఎక్సామ్ కి ఆల్ ది బెస్ట్ .
ఇవన్నీ రెండో తేది చదువుకో రేపు నాకు తీరదు అని ఈ రోజే
ముందస్తుగా చెపుతున్నాను :)

ఇంకా ఫేస్బుక్ గ్రూప్ ''కవి సంగమం ''లో నీ కోసం వ్రాసిన
కవిత :))
వట్టి కవితేనా ...... అంటే ఇదిగో ఇవన్నీ నీ కోసమే :)


అప్పుడు నీవక్కడ ఉన్నావా ?

                                                                        01/12/2013

    జ్ఞాపకాల సద్ది మూటను 

ఒక్క సారి విప్పి చూడరాదా !

అప్పుడు నీవు అక్కడ ఉన్నావో లేదో ...... 

ఊపిరి పోసుకున్న నీ ప్రతిబింబం 

అమ్మా అనే రాగాన్ని తొలిసారి ఆలపించినపుడు 

చిట్టి అడుగుల వామనుడు ఎంతో ఎదిగి 

నీ హృదయ సీమనే మూసేసినపుడు 

వీపు సింహాసనం పై చుట్టుకున్న చిన్ని చేతులు 

మురిపంగా నీపై  జంపాల ఊగినప్పుడు 

బడికి వెళ్ళలేక చిన్నారి 

బెంగ నీ కాళ్ళకు చుట్టి కదలనీయనప్పుడు 

నీ చేయి దిండు స్పర్శ తగిలి 

బుజ్జి ఊహలు కధలుగా మారినపుడు 

ఊ కొడుతూ చిన్ని ఊసులు 

చిరు నిద్రలోకి జారినపుడు 

పాలభాగాన్ని చుంబిస్తూ పిల్ల తెమ్మెర 

ముంగురులను సర్దినపుడు 

కాళ్ళు చేతుల సంకెళ్ళతో 

నిన్ను కట్టిన బరోసాతో రెక్కల గుర్రాల పై 

బుజ్జి పాపలు ఎగిరినపుడు ..... 

ఒక్క సారి చూసుకో నీవు అక్కడే ఉన్నావా ?

గాలి ని మూటలు కడుతూ 

ఆశల ఎండమావుల వెంట పరిగెడుతున్నావా 

లేక అక్కడే ఉన్నావా ?

చిగురించిన జ్ఞాపకాల తడి మనసుకు అద్దుతూ 

నిజం చెప్పు నీవు అక్కడే ఉన్నావా ?

                 *******************